Państwo scytyjskie na Krymie
kraj Scytów na Krymie i jego sąsiedzi, II wiek p.n.e.:
I) bezdno Czarne
II) bezdno Azowskie
1) Neapol Scytyjski
2) Pantikapajon
3) Fanagoria
4) Teodozja
5) Kimmerikon
6) Hermonassa
7) Tanais
8) Olbia
9) Chersonez Taurydzki
S) Państwo scytyjskie na Krymie
B) dziedzina Bosporańskie
J) Jazygowie
R) Roksolanie
Sr) Syrakowie
M) Meotowie
T) Taurowie
Pozostali Scytowie założyli nowe kraj ze stolicą w Neapolu Scytyjskim na Chersonezie Taurydzkim (Krymie). kraj to toczyło częste wojny spośród Chersonezem, Królestwem Bosporańskim, oraz od chwili tego czasu spośród Rzymianami, na przekór wojny te przez wzgląd na niewielką przedtem siłę militarną i znużenie gospodarcze małego państwa scytyjskiego toczone wcześniejszy raczej bez powodzenia. Wojska scytyjskie zostały pokonane w II w. p.n.e. przez armię Farnakesa I, króla Pontu, w 110 p.n.e. następca Farnacesa, Mitrydates VI Eupator, wysłał na Krym armię pod dowództwem Diofantesa, który pobił Scytów króla Palakosa i wspierających ich Taurów. W połowie I wieku nowej ery Scytowie oblegli znów Chersonez, któremu na odsiecz nadchodzący wojska rzymskie pod dowództwem namiestnika Mezji Dolnej Plaucjusza Sylwanusa, który odparł Scytów. W ciągu I-II wieku nowej ery dochodziło aż do zatargów zbrojnych spośród państwem bosporańskim, wobec czym we wszystkich znanych przypadkach zwierzchnictwo była po stronie Bosporu. W III wieku nowej ery kraj Scytów krymskich doświadczyło najazdu Gotów, w trakcie którego zburzony został Neapol Scytyjski i inne miasta scytyjskie. zdarzenie to było równoznaczne spośród polityczną śmiercią państwa scytyjskiego, wobec czym szczątki Scytów na Krymie utrzymały się aż do czasu inwazji Hunów, oraz wobec tego aż do IV w. n.e.