Scytowie

Wojna z Filipem Macedońskim

Pierwsza środek IV wieku p.n.e. owo szczyt potęgi państwa scytyjskiego przy przywództwem króla Ateasa, rządzącego swoim rozległym państwem ze stolicy w Kamienskoje. Rosnąca potęga Scytów i ich potrzeba Tracją wzbudziły niepokój władcy Macedonii Filipa II i stało się powodem wojny pośród Macedonią oraz Scytią. Do walnej bitwy doszło na polach Dobrudży w 339 p.n.e. Scytowie ponieśli klęskę, oraz ich władca Ateas zginął. W 331 p.n.e. na Scytów wyprawił się jeden spośród wodzów Aleksandra Macedońskiego, Zopyrion, jaki dotarł aż do Olbii, miasta greckiego na scytyjskim wybrzeżu Morza Czarnego, i chociaż miasta nie zdobył, spustoszył rozległe tereny państwa scytyjskiego. Wydarzenia te stanowią początek końca panowania Scytów na rozległych terenach pośród Donem oraz Dunajem, tedy iż ziemie osłabionych klęskami militarnymi i konfliktami wewnętrznymi Scytów stopniowo, pośród IV oraz II wiekiem p.n.e., zajęli Sarmaci. W tym czasie rozmiary Scytów opuściła stepy nadczarnomorskie i przeniosła się powyżej Dniestr i spodni Dunaj, dokąd rozproszyli się wśród miejscowej ludności (głównie Traków), czego wyrazem jest wychowanie się mieszanej kultury tracko-scytyjskiej na tych terenach.